จดหมายจากเพื่อนฉัน

มันเริ่มต้นด้วย

>1.เธอกำลังอ่านเมล์ของฉัน
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>2.เธออ่านข้อ 1 จบไปแว้ว
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>3.เธอกำลังคิดว่ามันฮายังไง
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>4.เหมือนเธอจะโดนหลอก
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>5.เธอเริ่มคิดว่าจาด่าฉันยังไง
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>6.เธอเครียด
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>7.เธอเครียดมากๆ
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>9.เธอเครียดสุดๆ 
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>10.เธอเครียดจนเธอลืมดูว่าไม่มีข้อ 8
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>11.เธอหันไปดูว่าไม่มีจิงป่าว
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>12.เธอเลื่อนกลับมาอีกแล้ว เหอๆ
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>13. เธอเริ่มเลื่อนลงแล้ว
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>14. เธอเลื่อนลงอย่างเร็ว อย่างเร็ว
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>15. และก็ เร็ว เร็ว......
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>16. เร็วมาก ๆ
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>17. เร็วจนไม่รู้ว่าข้อ 13 นั้นมี 2 ข้อ....
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>18. แล้วเธอก็ย้อนกลับไปดูอีกครั้ง
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>19. เธอโดนหรอกเต็มๆ ข้อ 13 มีอยู่ข้อเดียว
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>20. เธอส่ายหัวไปมา...คิดในใจว่า มันส่งเมล์บ้าไรให้ตูฟร่ะ.
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>21. ไม่มีสาระอะไรเลย...
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>22. แต่ก็ยังทำให้เธออ่านมันมาถึงตรงนี้....
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>   
>
>  
>
>  
>
>   
>
>   
>
>23.นั่นแน่!!เธอแอบยิ้ม หัวเราะหน่อยๆ..
>
> 
>
>โลกสดชื่นสวยงามด้วยความปรารถนาดี.....
>
>********ช่วยหัวเราะกันหน่อยพวกเรา******

๏~* ล ด ค ว า ม อ้ ว น กั น น ะ *~๏

สูตรที่ 1

 

สามารถช่วยให้ลดน้ำหนักได้  5 - 7 กิโลกรัม ใน 3 สัปดาห์

เช้า ตื่นมา กินโยเกิร์ต 1 ถ้วยให้อิ่มท้อง โยเกิร์ตจะช่วยเรื่องการขับถ่าย ให้พลังงานน้อย และดีต่อสุขภาพ ถ้าไม่ชอบโยเกิร์ตให้ดื่มนมเปรี้ยวแทน มื้อกลางวัน กินก๋วยเตี๋ยวน้ำไปเลย 1 ชาม มื้อเย็น ให้กินผักจิ้มน้ำพริก อนุญาตให้กินปลาทูได้นิดหน่อย ข้าวได้จิ๊ดๆ แต่ถ้างดข้าวได้ก็โอเค หลังมื้อเย็น อย่ากินอะไรอีก ยกเว้นท้องร้องขึ้นมา หลัง 1 ทุ่ม ให้กิน แอปเปิ้ล หรือส้ม ได้ 1 ผล เข้าห้องเปิดเพลง เต้นจังหวะมันส์ๆ ประมาณ 1 ชม. ทำแบบนี้วันเว้นวัน หรือถ้าเต้นไม่เป็นจ๊อกกิ้งก็ได้จ้า

สูตรที่ 2

สามารถช่วยให้ลดน้ำหนักได้  7 - 8 กิโลกรัม ใน 2 สัปดาห์

มื้อเช้า กินไข่ต้ม 1 ฟอง กินได้ทั้งไข่แดงและไข่ขาว ถ้าไม่ชอบกินไข่ ให้กินโยเกิร์ต 1 ถ้วย หรือ นมเปรี้ยว 1 กล่องแทน มื้อกลางวัน กินสลัดผัก 1 จาน อาจใส่เนื้อสัตว์ลงไปได้บ้าง แค่เล็กน้อย หรือถ้าไม่ชอบกินสลัดให้กิน ส้มตำแทนได้ มื้อเย็น กินแอปเปิ้ล 1 ผล ถ้ากลัว ไม่อิ่มให้ดื่มน้ำตามเข้าไปมากๆ แต่ถ้าอยากกินเนื้อสัตว์ ให้กินแฮมนึ่งได้ 2 แผ่น การออกกำลังกายสำหรับสูตรนี้ คือ เต้นแอโรบิคครั้งล่ะ 1 ชม. ไม่ต้องเต้นทุกวันก็ได้ อย่างน้อยต้อง 4 ครั้ง ต่อสัปดาห์ สูตรที่ 3 สามารถช่วยให้ลดน้ำหนักได้  3 - 5 กิโลกรัม ใน 4 สัปดาห์ กินอาหารไม่เกินวันล่ะ 1000 กิโลแคลอรี เช่น ทูน่ากระป๋อง ให้พลังงาน 170 แคลอรี แฮมนึ่ง 2 ออนซ์ ให้พลังงาน 160 แคลอรี หอยนางรมสด 5 ตัวเล็ก ให้พลังงาน 50-60 แคลอรี น่องไก่ย่าง 1 ชิ้น ให้พลังงาน 80 แคลอรี เบคอนทอด 2 ชิ้น ให้พลังงาน 60-70 แคลอรี นมไขมันต่ำ 1 ถ้วย ให้พลังงาน 240-250 แคลอรี โยเกิร์ตไขมันต่ำ 1 ถ้วย ให้พลังงาน 125 แคลอรี โยเกิร์ต 1 ถ้วย ให้พลังงาน 140-150 แคลอรี เนย 50 กรัม ให้พลังงาน 300 แคลอรี ไข่ต้ม 1 ฟอง ให้พลังงาน 80 แคลอรี ไข่เจียว 2 ฟอง ให้พลังงาน 90-100 แคลอรี ขนมปัง 1 แผ่น ให้พลังงาน 70 แคลอรี ขนมปังโรลล์ 1 ก้อน ให้พลังงาน 90 แคลอรี งดของทอด ที่ใช้น้ำมันปริมาณมากๆ อย่างลูกชิ้นทอด ทอดมันกุ้ง ปาท่องโก๋ ส่วนใครที่ติดกินขนมหรือของหวาน กิสุตรนี้อนุญาตให้กินได้ แต่แค่สัปดาห์ล่ะ 1 ครั้งเท่านั้น การออกกำลังกาย ให้ไปว่ายน้ำ 1 ชม. เต็ม สัปดาห์ล่ะ 2 ครั้ง เพื่อร่างกายที่แข็งแรง และ เต้นแอดรบิค 1 ชม. วันเว้นวัน  สูตรที่ 4 สามารถช่วยให้ลดน้ำหนักได้  3 - 5 กิโลกรัม ใน 2 สัปดาห์ กินอาหารวันล่ะ 700-800 แคลอรี ลองบวก ลบ คูณ หาร จากสูตร 3 ดูค่ะ ใครที่ติดว่าต้องกินอะไรมื้อเย็น ก็ลองหันไปกินผลไม้สัก 2 ผลหรือไข่ต้ม 1 ฟอง ก็ได้ งดอาหารหลัง 1 ทุ่ม แต่ถ้าหิวจัดๆ จนทนไม่ไหว โยเกิร์ต 1 ถ้วย อย่าลืมออกกำลังกาย ด้วยการเต้นแอโรบิค 40-60 นาทีทุกวัน และว่ายน้ำสัปดาห์ล่ะ 1 ชม. 1 ครั้งเป็นอย่างน้อย

สูตรที่ 5 สามารถช่วยให้ลดน้ำหนักได้  6 - 8 กิโลกรัม ใน 1 เดือน

มื้อเช้า กินไข่ต้ม 1 ฟอง หรือถ้าเบื่อไข่แล้ว ลองกินน้ำเต้าหู้สัก 1 ถ้วย มื้อกลางวัน อนุญาตให้กินอาหารตามใจชอบ 1 จาน แต่ระวัง อย่าเป็นอาหารประเภทข้าวขาหมู หรือหอยทอดน้ำมันท่วม มื้อเย็น กินแอปเปิ้ลเขียว 1 ผล หรือสลัดผักก็ได้แต่จานเล็กๆ พอน่ารัก  การออกกำลังกาย ด้วยการกระโดดเชือก 1 ชม. สัปดาห์ล่ะ 2 ครั้ง และเต้มแอดรบิค 1 ชม. สัปดาห์ละ 4 ครั้ง

สูตรที่ 6 สามารถช่วยให้ลดน้ำหนักได้  9 - 10 กิโลกรัม ใน 1 เดือน

มื้อเช้าและมื้อเย็น กินแต่ผักและผลไม้ หรืออาหารนึ่งๆ ต้มๆ เท่านั้น หลีกเลี่ยงไขมันสัตว์ ถ้าจะกินเนื้อ หันไปกินปลาแทน มื้อกลางวัน ให้เลือกเอาว่าจะกินก๋วยเตี๋ยว ข้าวต้ม หรือส้มตำดี นอกจากนี้อย่าเพิ่งดีกว่า หลัง 1 ทุ่ม งดอาหารทุกชนิด แต่ถ้าหิว ส้ม 1  ผล ก็โอเค ออกกำลังกาย ด้วยการเปิดเพลงแดนซ์มันๆ 1 ชม. 4 ครั้ง ต่อสัปดาห์ และตีแบดมินตัน 1 ชม. 2 ครั้งต่อสัปดาห์

บทเรียนของอดีตมนุษย์เงินเดือน

บทเรียนจากคำว่า“ เสียดาย” ของรุ่นพี่หรืออดีตมนุษย์เงินเดือน
>
>
>     คนที่กำลังทะเลาะกันมองไม่เห็นหรอกว่าตัวเองถูกหรือผิด
>     คนที่ไม่เคยลำบากไม่รู้หรอกว่าความลำบากนั้นเป็นอย่างไร
>     คนที่ไม่เคยเป็นหนี้ไม่รู้หรอกว่าการรอคอยให้หมดหนี้นั้นทรมาณเพียงใด
>     คนที่ไม่เคยตกงาน ไม่รู้หรอกว่าการได้งานทำนั้นสำคัญแค่ไหน ฯลฯ
>     เรื่องบางเรื่องในชีวิตนี้เราอาจจะมีโอกาสทดลองหรือสัมผัสได้มากกว่าหนึ่งครั้ง
>     เรื่องบางเรื่องมีโอกาสแก้ตัวได้ เช่น เคยลำบากมาก่อนเมื่อผ่านชีวิตลำบากมาได้แล้ว ก็พอจะรู้ว่า
>    
ทำอย่างไรจึงจะไม่ให้ลำบากอีกครั้ง
>
>     วันนี้เรามาดูกันต่อนะครับว่ามนุษย์เงินเดือนรุ่นพี่ๆและอดีตมนุษย์เงินเดือนเขารู้สึกดายอะไรบ้างใน
>     ชีวิตของการเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ผ่านมา
>
>        เสียดายที่มัวแต่ละเลาะกับเจ้านายและเพื่อนร่วมงาน
>
>
>     มนุษย์เงินเดือนหลายคนเสียเวลาไปกับปัญหาคนเยอะมาก ทั้งปัญหาหัวหน้า ปัญหาเพื่อนร่วมงาน
>     บางคนก็มีปัญหากับลูกน้องอีก วันๆเสียเวลาของสมองไปกับการคิดถึงปัญหาคนอื่น ตอนที่เป็นลูกจ้าง
>     เรามักจะคิดว่าปัญหาทะเลาะกับคนทำงานเป็นปัญหาใหญ่ เลยใช้เวลากับมันมาก เครียดกับมันบ่อย
>     แทบจะไม่มีเวลาไปพัฒนาหรือปรับปรุงงานหรือพัฒนาตนเองเลย ตอนนั้นลืมไปว่าจริงๆแล้วไม่มีใคร
>    
ทำงานอยู่กับเราไปตลอดชีวิตและเราเองก็ไม่ได้ทำงานอยู่กับคนที่เราไม่ชอบไปตลอดชีวิตเช่นกัน
>     แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดแบบนี้ คิดอย่างเดียวว่าวันนี้เรากับเขาจะมีปัญหากันเรื่องอะไรอีก คิดว่าเรื่อง
>     เมื่อวานมันเกิดขึ้นได้อย่างไร ใครเป็นคนผิด ทำไมเขาจึงเป็นคนแบบนั้น สุดท้ายเราก็จะจมอยู่กับ
>     ปัญหาคนที่บางครั้งเคยหนีจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งแล้ว ปัญหาคนเก่าหายไป แต่..ปัญหาคนใหม่ก็เกิดขึ้น
>
>     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อยากจะคิดเสียว่าปัญหาคนเหมือนกับปัญหารถชนกันบนถนนที่เราไม่ต้องไป
>     สนใจกับให้มากนัก แต่เราควรจะสนใจว่าเส้นทางที่เรากำลังจะเดินไปนั้นอยู่อีกไกลหรือไม่ เรามี
>     เวลาเหลืออีกนานหรือไม่ ต้องคิดว่าไม่มีใครทำงานกับเราไปตลอดชีวิตและเราเองก็ไม่ได้ทำงาน
>     กับใครไปตลอดชีวิตเช่นกัน และคิดว่าถ้าเรารับปัญหาคนอื่นไม่ได้
เราคงจะก้าวขึ้นไปในตำแหน่ง
>     หน้าที่การงานที่สูงขึ้นไปไม่ได้ เพราะยิ่งสูงปัญหาคนยิ่งมากและซับซ้อนมากขึ้น
>
>        เสียดายที่เปลี่ยนงานมากไปหน่อย
>
>
>     ถ้าดูประวัติมนุษย์เงินเดือนบางคน จะเห็นว่าเปลี่ยนงานทุกปีๆละครั้งสองครั้ง ตอนที่เปลี่ยนงานก็มี
>     เหตุผลมาสนับสนุนมากมาย เช่น เงินเดือนสูงกว่า อยู่ใกล้บ้าน เบื่อที่ทำงานเก่า งานใหม่ท้าทาย
>     กว่า อยากทำงานกับบริษัทข้ามชาติ ฯลฯ แต่เมื่อมาถามตอนนี้ว่าผลการเปลี่ยนงานบ่อยในอดีตสรุป
>     ว่าดีหรือไม่ คำตอบที่ได้ก็มีทั้งดีและไม่ดี แต่หลายคนตอบถ้าพิจารณาถึงผลระยะยาวแล้วอาจจะไม่
>     เป็นผลดีมากนัก เพราะประสบการณ์ในแต่ละที่นั้นน้อยเกินไป
>
>     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อยากจะทำงานในแต่ละที่ไม่น้อยกว่า
3 ปี เพราะน่าจะเป็นเวลาที่เราได้
>     ครบทั้งการเรียนรู้(Learn) การทำงาน (Perform) และการพัฒนาปรับปรุงงาน(Improve) แต่
>     ทั้งนี้ทั้งนั้นอาจจะต้องขึ้นอยู่กับช่วงชีวิตเพราะบางช่วงอาจจะเปลี่ยนบ่อยเพราะตลาดกำลังโต ชีวิต
>     กำลังรุ่ง แต่บางช่วงอาจจะต้องอยู่นาน เพราะต้องหยุดพักหายใจและสั่งสมประสบการณ์ ก่อนที่จะ
>     ไต่ระดับขึ้นสู่เพดานบินที่สูงขึ้น
>
>        เสียดายที่ไม่ตั้งใจเรียนภาษาต่างประเทศ
>
>
>     “ เสียดายภาษาอังกฤษไม่ดี”เป็นคำพูดที่มักจะได้ยินจากอดีตมนุษย์เงินเดือนที่ไปสัมภาษณ์งานมา
>     ใหม่ๆ ที่มักจะรู้สึกเสียดายบริษัทฝรั่งที่เสนอเงินเดือนให้สูงๆ แต่ติดที่ภาษาอังกฤษไม่กระดิกเลย
>     เพราะไม่ได้จบ(เมือง) นอก และทำงานแต่บริษัทคนไทยจึงไม่มีโอกาสได้ใช้ภาษาอังกฤษเลย
บาง
>     คนจะหันมาเอาดีในการเรียนภาษาก็ต่อเมื่อบินสูงแล้ว ซึ่งพัฒนาได้ยากแล้วเพราะมีเวลาน้อยและ
>     ภารกิจทั้งเรื่องงานและเรื่องครอบครัวที่เพิ่มมากขึ้น
>
>     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะเรียนภาษาโดยเฉพาะภาษาอังกฤษตั้งแต่เริ่มทำงานและจะเลือกทำงาน
>     กับบริษัทต่างชาติตั้งแต่ต้น หรือไม่ก็อาจจะหาเงินไปเรียนต่อต่างประเทศ
>
>        เสียดายที่หาตัวเองเจอช้าไปหน่อย
>
>
>     มนุษย์เงินเดือนบางคนทำงานมาเป็นสิบปีแล้ว ยังหาตัวเองไม่เจอเลยว่าเป้าหมายชีวิตของตัวเอง
>     คืออะไร จะทำงานเป็นลูกจ้างไปเรื่อยๆจนเกษียณหรือจะออกไปทำอาชีพอิสระ ขนาดถามว่างานที่
>     ชอบหรืออยากทำคืองานอะไรยังตอบไม่ได้เลย
อย่างนี้จะก้าวหน้าในอาชีพการงานได้อย่างไรละ
>     ครับ พูดง่ายๆคืออดีตมนุษย์เงินเดือนหลายคนทำงานเหมือนกับพายเรืออยู่ในอ่าง วันๆก็ตื่นขึ้นมาไป
>     ทำงาน เสร็จงานกลับบ้าน จันทร์ถึงศุกร์ทำงาน เสาร์อาทิตย์อยู่บ้าน รูปแบบชีวิตเหมือนเดิมเป็น
>     เดือนเป็นปีบางคนเป็นสิบปี มารู้ตัวอีกทีก็ช้าไปเสียแล้ว เพื่อนๆรุ่นเดียวกันไปไหนต่อไหนจนมองไม่
>     เห็นหลังกันแล้ว
>
>     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อยากจะวางแผนชีวิตตัวเองตั้งแต่เริ่มทำงานว่าอีกกี่ปีจะเป็นอะไร จะทำ
>     อะไร จะต้องได้อะไร และแต่ละวันแต่ละเดือน แต่ละปีควรจะทำอะไรบ้าง อย่างไร
>

ความรักของหมีน้อย

ออกกำลังกายตอนเช้าหรือตอนเย็นดี ??

ออกกำลังกายตอนเช้าหรือตอนเย็นดี ??

บทความจากสภากาชาดไทย :

โดย ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์เสก อักษรานุเคราะห์

ผู้อำนวยการศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู สภากาชาดไทย

สมมุติว่า ตัวเราเป็นรถยนต์ เครื่องยนต์ของเราคือกล้ามเนื้อ แขน ขา ที่จะทำให้เราเคลื่อน

ไหวไปไหนมาไหนได้ รถยนต์ต้องการน้ำมันเพื่อให้เครื่องยนต์ทำงาน คนเราก็ต้องการอาหารเป็นพลัง

งานให้ร่างกาย เคลื่อนไหว ไปไหนมาไหนได้ โดยเฉพาะใช้ออกกำลังกาย

ตื่นนอนเช้ารถยนต์และร่างกายเรา ไม่มีน้ำมัน ไม่มีพลังงานจำเป็นต้องเติมน้ำมันก่อน หรือกินอาหาร

ก่อน รถยนต์จะได้มีพลังงานวิ่งไปได้ คนเราจะได้มีพลังงานให้กล้ามเนื้อแขน ขา ทำให้เราไปไหน

มาไหนได้

รถยนต์ต่างกับร่างกายเรา ตรงที่พอเติมน้ำมันเต็มถังแล้ว สามารถขับรถไปได้ทันที แต่คนเราหลังกิน

อาหารอิ่มเต็มที่ยังไปออกกำลังกายไม่ได้ เพราะหลังกินอาหาร 2 ช.ม. จะมีเลือดมารอรับอาหารที่

จะถูกย่อยที่กระเพาะและลำไส้เป็นจำนวนมากหลังจากอาหารถูกดูดซึมเข้ามาในเลือดแล้ว เลือดจะ

พาสารอาหารแจกจ่ายไปยังอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกาย ถ้าออกกำลังกายหนัก ๆ ตอนนี้ เช่น วิ่งออก

กำลังซึ่งต้องการเลือดมาเลี้ยงที่ขาที่ใช้วิ่ง 20 เท่าตัวของสภาวะปกติ เมื่อเลือดมากองอยู่ที่

กระเพาะเป็นจำนวนมาก บวกกับมาเลี้ยงที่ขาอีก 20 เท่าดังกล่าว ทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ

ทำให้หน้ามืดเป็นลม หรือถ้าทำให้เลือดไปเลี้ยงกล้ามเนื้อหัวใจไม่เพียงพอ เท่ากับกล้ามเนื้อหัวใจ

ขาดเลือดเป็นสาเหตุให้กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ถึงชีวิตได้ จึงห้ามเด็ดขาด ห้ามออกกำลังหลัง

กินอาหาร 2 ช.ม. เมื่ออาหารย่อยหมดแล้ว ดูดซึมเข้าเลือดหมดแล้ว (2 ช.ม.) เลือดที่มารออยู่ที่

กระเพาะก็จะกระจายไปหมด ถึงตอนนี้จะวิ่งก็ปลอดภัย

ทีนี้คนตื่นนอนตอนเช้าแล้วมาออกกำลัง เพราะตอนเช้าอากาศสดชื่น มลพิษก็น้อย อากาศเย็น ร่าง

กายยังสดชื่นเพราะได้พักมาทั้งคืน แต่คงไม่มีใครกินอาหารก่อนออกกำลังแน่ เท่ากับรถยนต์ไม่ได้เติม

น้ำมันรถยนต์จะวิ่งได้อย่างไร แต่คนออกกำลังกายได้โดยไม่ต้องกินอาหาร เพราะตอนเย็นกินอาหาร

เสร็จเข้านอน ไม่ได้ใช้พลังงานขณะที่นอนหลับ ตับจะปรับเปลี่ยนสารอาหาร เช่น น้ำตาลเปลี่ยน

เป็นไกลโคเจน ไตรกรีเซอร์ไรด์ ไขมันเปลี่ยนเป็นกรดไขมัน โปรตีนเปลี่ยนเป็นฟอสฟาเจน เป็น

ต้น แล้วนำไปเก็บไว้ในอวัยวะต่าง ๆ เมื่อตื่นนอนจึงไม่มีพลังงานหลงเหลืออยู่ในเลือด เท่ากับ

รถยนต์น้ำมันแห้งถัง สภาพนี้คนออกกำลังได้โดยตับจะดึงสารอาหารที่ปรับเปลี่ยนไปเก็บไว้ในที่ต่าง ๆ

ตอนนอนหลับ ให้กลับเป็นสารพลังงานในเลือดใหม่ จึงสามารถออกกำลังกายได้ มาลองคิดดู ตอน

นอนตับทำงานหนักมาก เพื่อเอาสารอาหารไปเก็บ ตื่นตอนเช้าไปออกกำลังกายทันที ตับต้องดึงสาร

อาหารที่เอาไปเก็บไว้เมื่อคืน ออกมาใช้ใหม่ ทำอย่างนี้บ่อย ๆ ทุกวัน ๆ ตับจะต้องทำงานหนักแค่

ไหน จะทนสภาพนี้ได้นานเท่าไร เพราะไม่ได้พักเลย เหมือนคนกินเหล้าแล้วไม่กินอาหาร ตับต้อง

ไปดึงสารอาหารจากที่ต่าง ๆ มาให้แอลกอฮอลเผาผลาญ มาก ๆ เข้านาน ๆ เข้า ในตับมีแต่ไข

มัน กลายเป็นตับแข็ง

ทีนี้ถ้าจะทำให้ถูกต้องก็ต้องกินอาหารเสียก่อน แต่ต้องรอถึง 2 ช.ม. จึงจะไปออกกำลังได้ เช่น กิน

อาหาร ตี 5 เจ็ดโมงเช้าจึงจะออกกำลังกายได้ จะมีใครทำอย่างนี้บ้าง ฉะนั้น ฝรั่งจึงมีแต่คำว่า

morning walk ไม่เคยได้ยิน morning jogging เลย นั่นคือออกกำลังกายเบา ๆ ได้ เช่น

เดิน ก่อนเดินก็กินอาหารเบา ๆ เช่น แซนวิช 1 ชิ้น กับโอวันติน 1 ถ้วย ซึ่งจะใช้เวลาย่อย

อาหารสัก 1/2 - 1 ช.ม. ก็พอ ก็จะไปเดินออกกำลังกายได้ กินเล็กน้อยออกกำลังกายเบา ๆ

ก็ใช้พลังงานน้อย ที่กินมาแค่นี้ก็พอไหว

ลองพิจารณาการออกกำลังตอนเย็นบ้าง เรากินอาหารเช้า อาหารกลางวัน ตกเย็นรับรองว่าพลัง

งานยังเหลือเฟือ ขณะทำงานใช้ไปไม่หมด สามารถออกกำลังกายได้เลย เหมือนกับรถยนต์ น้ำมัน

ยังไม่แห้งถัง แต่จะให้ดีอาจเติมอาหารเหมือนตอนเช้าอีกสักเล็กน้อย ก่อนไปออกกำลัง จะทำให้ไม่รู้

สึกระโหย ความจริงไม่ต้องไปกินอะไรเลยก็ได้ ข้อสำคัญ เมื่อออกกำลังตอนเย็นเสร็จแล้ว ให้

ดื่มน้ำโดยค่อย ๆ ดื่มจนรู้สึกอิ่ม กลับถึงบ้านท่านจะไม่รู้สึกหิวและไม่อยากกินอะไรอีก และหลังออก

กำลังกายตอนเย็นนี้แล้ว เมื่อถึงเวลาเข้านอน จะเหลือสารอาหารน้อยที่สุด ตับไม่ต้องทำงานมาก

สารอาหารไม่มีไปเก็บตามที่ต่าง ๆ จึงไม่ทำให้อ้วน และไม่มีสารอาหารเหลือค้างในหลอดเลือดโดย

เฉพาะไขมัน จึงเป็นวิธีที่จะลดไขมันในเลือดได้ดีที่สุดโดยไม่ต้องกินยา

ถ้าพิจารณาตรงนี้ ออกกำลังกายตอนเช้า หรือตอนเย็นจะเป็นการออกกำลังที่ทำให้สุขภาพทั่ว ๆ ไปดี

(แอโรบิก) เท่า ๆ กันทั้งคู่ แต่การออกกำลังกายตอนเย็นโดยไม่ไปกินอาหารภายหลัง ยังจะช่วยให้

สารอาหารที่เหลือจากการกินตอนเช้าและตอนเที่ยง น้อยลงจนไม่สามารถทำร้ายร่างกายได้ด้วย การ

ออกกำลังกายตอนเย็นจึงได้ 2 ต่อ

จากงานวิจัยต่างประเทศ เร็ว ๆ นี้ พบว่า การออกกำลังกายตอนเช้านั้น จะทำให้ภูมิต้านทานใน

ร่างกายลดลง และการออกกำลังกายตอนเย็น จะทำให้ภูมิต้านทานในร่างกายเพิ่มขึ้น ดูในแง่นี้ถ้าไข้

หวัดระบาด การออกกำลังกายตอนเย็นจะได้ 3 ต่อ มีกรณีเดียวที่ออกกำลังกายตอนเช้าได้ประโยชน์

คือ พวกที่มีภูมิต้านทานมากไป เช่นโรคภูมิแพ้ได้แก่ หอบหืด แพ้อากาศ แพ้ฝุ่น หรือโรคพุ่มพวงดวง

จันทร์ ออกกำลังกายตอนเช้าช่วยลดภูมิต้านทาน จึงเท่ากับช่วยให้คน ๆ นั้น กินยาลดภูมิต้านทานน้อย

ลงได้

สรุปมาถึงแค่นี้ ท่านคงทราบแล้วนะครับว่า ออกกำลังกายตอนเช้าหรือตอนเย็นดี

มีข้อเสนอ อีกข้อหนึ่งคือออกกำลังกายแบบแอโรบิกก่อนนอน เช่น เดินบนสายพาน หรือขี่จักรยาน 30

นาที – 60 นาที ไม่ต้องกลัวว่าจะนอนไม่หลับ เพราะการออกกำลังกายแบบแอโรบิก 30 นาที ขึ้นไป

นี้ ร่างกายจะหลั่ง “เอนดอร์ฟีน” ออกมาซึ่งมีฤทธิ์คล้าย ๆ มอร์ฟีน ที่ใช้ฉีดให้คนไข้หลังผ่าตัด จะทำ

ให้ง่วงนอนคลายความเจ็บปวด คลายเครียด ฉะนั้น ออกกำลังกายเสร็จ อาบน้ำแล้ว เข้านอน

เลย ท่านจะนอนหลับสนิทชนิดไม่ฝัน การนอนหลับสนิทนี้ท่านต้องการ การนอนเพียง 5 ช.ม. ก็

เพียงพอ จะทราบได้คือตอนทำงานกลางวัน จะไม่เพลีย ไม่ง่วง แสดงว่านอนหลับสนิท 5 ช.ม.

เพียงพอแล้ว นอกจากนี้มีงานวิจัยใหม่ ๆ ออกมาพบว่า คนนอน 5 ช.ม. มีอุบัติการ โรคเส้นเลือดหัว

ใจอุดตันน้อยกว่าพวกนอน 7-8 ช.ม.

ฉะนั้น การออกกำลังกายตอนเย็นหรือก่อนนอน ดีกว่าออกกำลังกายตอนเช้า

.

__,_._,___

เหตุการณ์ก่อนการเสียชีวิตของเด็กนักเรียนกรุงเทพคริสเตียน ชั้น ป 1 โดยคุณพ่อ

น้องเฟย  ลูกปาป๊า และ มาม๊า     นักเรียนชั้น ป 1
 โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน  ผู้จากไปด้วย
โรคไวรัสสายพันธ์เดียวกับโรคมือ เท้า
ปาก แน่นอนเพียงแต่ยังไม่ทราบว่าเป็นสายพันธุ์ Coxsaki
หรือ
Enterovirus71ไหนเท่านั้นเอง  
และเป็นโรคที่มีความรุนแรงมากที่สุดซึ่งในปัจจุบันยังไม่มียา
รักษาได้
 อาการของโรคลูกชายผมจะไม่มีแผลที่มือ ปาก หรือ เท้า
 แต่ลักษณะการโจมตีของไวรัส
เหมือนกับโรคมือ ปาก เท้า ทุกประการ  
 เป็นคำยืนยันจากอาจารณ์หมอหลายท่านที่ผมปรึกษามาทั้งที่
บำรุงราษฏ์ และ จุฬา
ฯ

ข้อความต่อไปนี้เป็นอาการป่วยของน้องเฟยตั้งแต่เริ่มต้นจนเสียชีวิตในเวลา
10 วันเท่านั้นเอง


วันอังคาร์ที่   5/9/49  
ตอนเย็นหลังจากกลับจากโรงเรียน  ป๊าจำได้ น้องเฟยเดินมาบอกป๊าว่าปวด
หัว
 แต่เราก็คิดว่าคงนอนไม่พอเลยปวดหัว  จึงพาเฟยขึ้นนอนแต่หัวค่ำ  
พอช่วงดึกน้องเฟยตัวร้อนมาก
จึงให้ยาแก้ไข ไทลินอลแบบน้ำ  และนอนต่อ
 จนเช้าไข้ก็ยังไม่ลด เลยให้หยุดเรียนพักอยู่บ้าน  และ
ทานยาลดไข้เป็นระยะ
ๆ

วันพุทธ ที่ 6/9/49   น้องเฟยนั่งเล่นอยู่บ้านดูทีวีทั้งวัน
 ดูน้องเฟยช่างมีความสุขจัง  แต่ไข้ก็ยังไม่ลด
ต้องกินยาลดไข้ไปทุก 4 ชั่วโมง
 หลังทานยาน้องเฟยแข็งแรงมาก  วิ่งเล่นไปมา  ส่งเสียงดังลั่นบ้าน
จนนึกว่า
 นี่ต้องเป็นป่วยการเมือง แหง ๆ  แต่แล้ว

วันพฤหัสบดีที่  7/9/49
 น้องเฟยยังมีอาการไข้อยู่  38.5 C
 คุณแม่พาน้องเฟยไปโรงพยาบาล
กรุงเทพคริสเตียน  หาคุณหมอประจำชื่อ คุณหมอ วรรณณี
 คุณหมอก็ตรวจไข้ตามปกติ  และให้ยาแก้ไข้
แก้อักเสบ  แก้ไอ  
แล้วก็กลับบ้านมาพักผ่อน

วันศุกร์ที่ 8/9/49  น้องเฟยเริ่มแข็งแรงเป็นปกติ
 จึงเอายาไปทานที่โรงเรียน  และเรียนหนังสือตาม
ปกติ

วันเสาร์ที่ 9/9/49
 โรงเรียนหยุด   อยู่บ้าน  ทานยาตามปกติ  แต่ไข้ก็ยังไม่ลดเท่าไรนัก
 ต้องทาน
ยาลดไข้เป็นระยะ  พอทานยาเสร็จ  ก็วิ่งเล่น  
ส่งเสียงดังลั่นบ้านตามปกติ  ดูทีวี  คุยกับอาม่า
ทาน
อาหารได้

วันอาทิตย์ 10/9/49  ตอนบ่าย 2.30  มาม๊าไม่สบาย  
ป๊าเลยพาน้องเฟยกับพี่ชายแกไปที่ TK
Park  อุทยานการเรียนรู้ที่
 เซ็นทรัลเวิลด์พลาซ่า    พอไปถึงน้องเฟยก็วิ่ง เล่นนำหน้าป๊าไปก่อน
กดลิฟท์เอง
ไม่ยอมให้พี่เขากดลิฟท์  เพราะปกติคนพี่มักจะแย่งกับน้องกดลิฟท์เป็นประจำ  
พอไปถึงก็
เข้าไปเล่นเกม= ส์อินนเตอร์เนท  จนกระทั่งเวลา 5.00 เย็น  เราก็ออกมา
  น้องเฟยบอกว่าหิว
ข้าว  จึงพาไปกินอาหารญี่ปุ่น Zen  แต่น้องเฟยบอกหนาว
 หนาวมาก ๆ  ป๊าจับตัวดูก็รู้ว่าไข้ขึ้นจึงรีบ
วิ่งไปซื้อยาลดไข้ คาลปอล
 มาป้อนน้องเฟยก่อน  จนแกเริ่มดีขึ้น  ก็ทานข้าวกับกุ้งเทมปุระ  ได้จนหมด
จาน  
นับเป็นครั้งแรกที่น้องเฟยทานจนหมด เพราะปกติแกจะเป็นคนที่เลือกทานอาหารมาก ๆ
 ไม่ชอบ
กินผัก   จากนั้นก็รีบกลับบ้านทันที

วันจันทร์ที่  11/9/49  คุณ
แม่พาน้องเฟยไปหาหมอรอบที่ 2 กับหมอ วรรณี  คนเดิมที่ รพ.
กรุงเทพ
คริสเตียน
วัดไข้ได้  38.5 C  แต่ก็ยังร่าเริง
 วิ่งเล่นอยู่หน้าห้องรอตรวจ  ดูอาการดีกว่าเด็กคนอื่น ๆ ที่มา
ตรวจด้วยซ้ำไป  
    คุณหมอจึงได้จัดยา  ยา Zithromax  เป็นยาแก้อักเสบ  และ ยาลดไข้   2
อย่าง  
 พอกลับบ้านก็ทานยาตามปกติ ตามเวลา  น้องเฟยก็ร่าเริงตามเดิม  คุยเสียงดัง
ลั่นบ้านตาม
เคย

วันอังคาร์ที่ 12/9/49  น้องเฟยไปโรงเรียนตามปกติ  
 ตอนเย็นกลับบ้านทานยา Zithromax  วัน
ละ 1 ครั้ง
เป็นยาแก้อักเสบ

วันพุทธ ที่ 13/9/49    น้องเฟย ไปโรงเรียนตามปกติ        
     “
“

วันพฤหัสบดีที่ 14//9/49   น้องเฟยเริ่มมีอาการผิดปกติ
 ไม่มีไข้แม้แต่น้อย  ตัวไม่ร้อน แต่น้องเฟยบ่น
ว่าเมื่อยทั้งตัว   ไม่มีแรง  
เราก็นึกว่าเด็กตื่นเช้า 6.20 น อาจจะยังง่วงนอนอยู่ก็เลยเมื่อย
ๆ
พอไปถึงโรงอาหาร  แกก็กินข้าวไม่ลง  ทานได้ 2-3 คำก็ไม่กินแล้ว
 มาม๊าเลยอุ้มน้องเฟยมากอดให้
แกงีบสักพัก  พออ๊อดเข้าห้องดัง  ป๊า และ
ม๊าก็พาแกไปเข้าห้องแต่พอเดินมาถึงกลางสนามบาสแกก็บอก
ว่าเดินไม่ไหว    ณ
เวลานั้น  ถ้าผมทราบว่าตอนนี้มีโรคระบาดในเด็กละก็   ผมคงไม่ชะล่าใจ
 นึก
ว่าแกแกล้งไม่ยอมเข้าห้องเรียน  
 จนถึงเวลานี้ก็ยังเสียใจว่าทำไมวันนั้นเราไม่นึกเอะใจเลยนะว่าลูก
เราผิดปกติ  
แต่เราก็กลัวแกเรียนไม่ทันเพื่อน  เพราะ หยุดเรียนไปหลายวันแล้ว
 อีกอย่างอาทิตย์
หน้าก็จะสอบแล้วด้วย   เลยพาแกเข้าห้องเรียนด้วยมือของเราเอง
 (น้องเฟย  ป๊าขอโทษ
ป๊าผิดเองที่วันนั้นพาน้องเฟยเข้าห้องทั้ง ๆ
ที่น้องเฟยบอกเรียนไม่ไหว    ป๊าเสียใจมาก ๆ มากจนไม่
อาจให้อภัยตัวเอง  
ถ้าหากมีข่าวเรื่องโรค  มือ เท้า ปาก มาก่อน
 ป๊าจะไม่ยอมให้น้องเฟยไป
โรงเรียนเลย
 ทุกวันนี้มันก็ยังหลอนอยู่ในหัวป๊าตลอดเวลา )
ทำไมทางสาธารณสุขถึงปิดข่าวกัน  
ไม่เคยมีใครรู้จักโรคนี้มาก่อนเลยทั้งที่มันรุนแรงกับเด็ก มาก
ๆ
และกำลังระบาดอยู่  ซึ่งความจริงมีเด็กเสียชีวิต ตั้งแต่ต้นปีแล้ว 5-6
คนด้วยกัน  เพิ่งจะเป็นข่าวก็ใน
กรณีลูกของผมนี่แหละ
 )

เย็นวันนั้นหลังจากรับกลับบ้าน   ปรากฏว่ามีรอยบวมใต้ตาทั้ง 2 ข้าง
 พอมีใครไปทักแกก็จะบอกว่าอย่า
ยุ่ง  รู้สึกว่าวันนั้นแกจะนั่งดูทีวีอย่างเดียว
 ไม่พูด ไม่คุย  ไม่ส่งเสียงดังตามปกติ

เวลา  2 ทุ่ม
 ผมอุ้มแกเข้าห้องให้แกนอนที่เตียงประจำของแก  แต่ปรากฏว่า ที่แขน  และ ขา
จับ
แล้วเย็นมาก   แต่ที่ตัวยังอุ่น  หัวเริ่มมีเหงื่อออกมาก  
ผมรู้แล้วว่าอาการโรคที่แท้จริงตอนนี้เริ่ม
ปรากฏตัวแน่ ๆ แล้ว
 ทั้งที่ตอนหัวค่ำยังไม่มีอาการมือเย็น  เท้าเย็น
 เลยแม้แต่น้อย

ผมปรึกษากับคุณแม่  เห็นว่ามันดึกแล้ว
ถ้าไปโรงพยาบาลเวลานี้คงเจอแต่หมอเวร  อีกอย่างแกก็ไม่มีไข้
นอนอย่างเดียว
 ไม่ร้องเจ็บ  หรือ ปวดตรงหัวเหมือนตอนก่อนเป็นไข้ครั้งแรก
 ก็เลยตั้งใจว่าเช้าวัน
ศุกร์จะพาไปหาหมออีกที
 คราวนี้น่าจะรักษาได้แน่เพราะอาการออกชัดมาก ๆ

วันศุกร์ ที่ 15/9/49  
คุณแม่พาน้องเฟยไปโรงพยาบาลเวาลา 10.00 น    ช่วงเช้า 7.00 น
คุณ
พ่อได้นวดแขนนวดขาให้น้องเฟย  เพราะมือและขา แกเย็นมาก ๆ  ตลอดเวลา
 แต่ไม่มีแผลที่มือ หรือ
เท้าเลยแม้แต่น้อย สะอาดมาก      
พอไปถึงโรงพยาบาลคุณหมอได้พยายามเจาะหาเส้นเลือดเพื่อใส่
น้ำเกลือด่วน
 เพราะว่าเด็กเกิดอาการช๊อค   แต่ก็ไม่สามารถเจาะได้  
เพราะเส้นเลือดหาไม่เจอ
เลย ต้องเจาะอยู่ถึงกว่า 10 ครั้ง
 น้องเฟยร้องไห้ตลอดเลยเพราะว่าเจ็บมาก
 จนคุณแม่ที่นั่งรออยู่
ข้างนอกยังทนไม่ไหวถึงกับร้องไห้สงสารลูก
 แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะการเจาะเลือดเป็นทางเดียวที่จะ
ให้อาหารแกด้วน้ำเกลือ
 เพื่อพยุงอาการให้เข้าที่

เวลา  21.00 น  ผมมาถึงโรงพยาบาล  ที่ห้อง ไอ ซี
ยู  เห็นน้องเฟยนอนตาลอยอยู่  ดูหน้าแล้ว
โทรมกว่าตอนเข้ามาก ๆ
 จากนั้นแกก็อาเจียน    มีเสลดในคอต้องคอยดูดออกเป็นระยะ ๆ  
 แต่ไม่
มีหมดในห้อง ICU เลย  ผมถามแฟนว่าหมอไปไหนกับหมด  
แฟนก็บอกว่าหมอออกเวรไปแล้ว   สักพัก
ก็มีหมอเวรเด็ก
เข้ามาและตรวจอาการแกตามปกติ   แต่รุ้สึกว่าอาการลูกผมจะแย่ลงเรื่อย ๆ เห็น
คุณ
หมอวิ่งเข้า วิ่งออกอยู่หลายรอบ   เรียกพยาบาบเข้าไปช่วยต้วย  
แกบอกว่าลูกผมอาการค่อนข้างหนัก
มาก ๆ  แต่ยังหาสาเหตุของโรคไม่เจอ  
จากนั้นได้นำน้องเฟยไปเอ็กซ์เรย์ ปอด     หัวใจ  และ
ทำ CT Scan สมอง
 เพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติบ้าง   ผลก็คือ ปอดปกติ
 ไม่มีอาการปอดบวม
(อาการปอดบวมมาพบทีหลังในเช้าวันเสาร์ที่เสียชีวิต )
 แต่หัวใจทำงานผิดปกติ  แรงดันชีพจรเต้น
เดี๋ยวแรงเดี๋ยวเบา   อาการน่าเป็นห่วง
  ส่วนที่สมองก็มองไม่เห็นความผิดปกติ  แต่คุณหมอในคืนนั้นก็
แจ้งว่าเครื่อง CT
Scan สามารถมองเห็นได้แค่ช่วง   1 CM.  แล้วก็เว้น 1 CM   คื่อมองเห็นช่วง
และ
ไม่เห็นช่วงสลับกันไป   จากภาพถ่าย ก้านสมองเด็กมองแล้วก็ยังไม่เห็นเลือดคั่ง  หรือ
อะไรที่ผิด
ปกติ

คุณหมอเวรช่วงดึก แกก็ได้โทรไปปรึกษา
 หมอประจำของน้องเฟย  คือ คุณ หมอ วรรณณี  ตลอด
แล้ว
ก็วิ่งเข้าไปเจาะเลือดลูกเราอีกแล้ว  ทุก ๆ ชั่วโมง
 แต่ลูกเราตอนนี้โดนยานอนหลับอยู่จึงยังไม่มีการ
ร้อง
หรือตอบสนอง

คุณหมอได้ตะโกนเรียกน้องเฟย  เอาที่เคาะกระดูกมาเคาะที่เท้า แต่
 เท้าก็ไม่มีการตอบสนอง  เอา
ไฟฉายมาส่องตา  ตาก็ไม่ตอบสนอง  
แล้วคุณหมอก็พยายามตะโกนเรียกน้องเฟยอยู่นาน   ผมก็เริ่มรู้
สึกใจไม่ดีแล้ว
 เอทำไมบรรยากาศเริ่มแย่ลง ๆ  ลูกเราเป็นอะไรกันแน่     ถามคุณหมอ
 แกก็บอก
ว่าอาจจะช็อกอย่างแรงจากโรคบาวหวานเฉียบพลัน  
 แต่หลังจากวิเคราะห์อีกที
 ก็ไม่น่าจะใช่
เพราะผลเลือดสรุปแล้วมีแต่น้ำตาลในเลือดที่สูงถึง 300
แต่ตัวอื่นปกติจึงไม่น่าจะใช่บาวหวานเฉียบพลัน
ตอนนั้นผมเริ่มถามตัวเองแล้วว่า  
 หมอใหญ่ของที่นี่ไปไหนกันหมด  ปล่อยให้หมอเวรหนุ่ม ๆ ทำอยู่คน
เดียว  
โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน  ไม่มีหมอดี ๆ
เหลือเลยเหรอ

แต่ผมก็เห็นความตั้งใจของหมอเวรคนนี้มาก  แกพยายามทำทุกวิธีทาง
 ใช้ทุกเครื่องมือของโรงพยาบาล
ที่มี  รวมทั้งเครื่องตรวจหัวใจด้วยไฟฟ้า
 เครื่อง CT Scan ตรวจสมอง ผลก็คือ  ไม่ทราบว่าเป็นโรค
อะไร    
คุณหมอเวรคืนนั้นเดินมาบอกเราว่า
 ทางโรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียไม่มีเครื่องมือที่
ละเอียดเพียงพอที่จะหาเชื้อโรคตัวนี้
  หรือ ไวรัสตัวนี้ได้  จำเป็นต้องส่งต่อโรงพยาบาล จุฬา หรือไม่
ก็ ศิริราช    
ในเวลานั้นผมเริ่มใจสั่นและคิดหนัก  ว่าอาการลูกเราตอนนี้เป็นตายเท่ากัน
 จะไปไหน
ดี  นี่ก็ตี 2.30 แล้ว  ใครจะมีอาจารณ์หมอละ  คืนวันศุกร์      
ติดต่อไปที่จุฬาก็ไม่มีเตียงเหลือ
สุดท้ายผมเลือกโรงพยาบาลบำรุงราษฏร์  
 ทางหมอเวรได้ติดต่อประสานงานให้กับ  รพ บำรุงราษฏร์
เรียบร้อย
 เป็นอาจารณ์หมอเด็กเกี่ยวกับโรคทางเดินหายใจ    เพราะลูกผมตอนนี้หายใจถี่มาก
ๆ
เหมือนคนวิ่งมาเหนื่อย จะหายใจถี่ ๆ ตลอดเวลา ต้อง
ใช้รถพยาบาลของกรุงเทพคริสเตียนส่งไปพร้อม
กับใช้เครื่องช่วยหายใจไปตลอดทาง

ระหว่างทางผมเห็นหยดน้ำตาบนหน้าน้องเฟย
  จิตใจเราก็เริ่มแย่ลง
หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาแก
ภาวนาว่าอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ  ปาป๊า
กำลังพาน้องเฟยไปหาหมอที่เก่งที่ดีที่สุดแล้ว  
อดทนหน่อยนะ
น้องเฟยชอบพูดว่าน้องเฟยอดทนเก่งนี่   คราวนี้ถ้าน้องเฟยหาย
 ปาป๊าจะพาไปดู MASK  RIDER
SHOW  ที่กำลังจะแสดงเร็ว ๆ นี้  
น้องเฟยชอบพูดว่าอยากดูไม่ใช่เหรอ    จะดูกี่รอบก็ได้นะ

พอไปถึง คุณหมอที่
บำรุงราษฏร์  ได้เตรียมห้อง  ICU รอไว้เรียบร้อยแล้ว
 และทำการรักษาต่อทันที

มีการใส่เครื่องช่วยหายใจอัตโนมัติ  
 เครื่องให้น้ำเกลือ    เครื่องตรวจชีพจร   เครื่องตรวจการ
เต้นของหัวใจ
 เครื่องตรวจอะไรอีกไม่รู้  รวม ๆ แล้วเกือบ 8
เครื่องด้วยกัน

คุณหมอบอกว่าลูกเรามีอาการติดเชื้อเข้าขั้นรุนแรง  
 เพราะหัวใจทำงานผิดปกติในการส่งเลือดไป
เลี้ยงสมอง
 ทำให้สมองสั่งการให้หายใจผิดปกติด้วย  แต่ก็ยังไม่ทราบว่าเป็นไวรัสตัวไหน
 จึงขอ
อนุญาตดูดเลือดไปตรวจ  ผมก็ตกลง   แต่คุณหมอบอกว่า  อาการน่าเป็นห่วง
ต้องดูตลอดเวลา ชั่วโมง
ต่อชั่วโมง   ชั่วโมงนี้แย่ แต่
ก็ไม่แน่ว่าชั่วโมงต่อไปอาจดีก็ได้  
 ในสิ่งที่แย่ก็ยังมีความหวังเสมอ
ผมฟังไปน้ำตาก็เริ่มไหล  
 ทำได้เพียงแค่สวดภาวนาขอให้ลูกเราปลอดภัยด้วยเถิด  
จะให้เราทำ
อะไรก็ยอมทั้งนั้น  ยาแพงแค่ไหนก็ได้
 ขอให้เขาหาย

ผลเลือดยังไม่รู้ต้องรอเพาะเชื้อ  3 วัน
 แต่คุณหมอที่บำรุงราษฏร์  บอกว่าเขาได้ฉีดย่าฆ่า
เชื้อแบคทีเลีย  และ
ไวรัสเท่าที่เขามีให้แล้วโดยไม่รอผลเชื้อของห้องแล๊ป  
 ถ้าโชคดียาที่ส่งไปอาจ
ใช้กับเวรัสในตัวลูกเราก็ได้  ต้องรอดูอาการอีกที  
แต่คุณหมอบอกว่า  ไวรัส 99%
ไม่มียาฆ่าเชื้อ
ต้องใช้ภูมิคุ้มกันของร่างกายเด็กเองเป็นตัวฆ่า  
ถ้าลูกเราแข็งแรง  ก็จะผ่านช่วงเลวร้ายนี้ได้  
 ถ้า
แข็งแรงไม่พอก็จบ

คืนนั้นผมไม่นอนเลย   นั่งเฝ้าหน้าห้องกระจก ICU
ตลอดเวลา  จนเวลา ตี 5 คุณหมอจึงขออนุญาต
กลับไปก่อนเพื่อให้หมอด้านหัวใจ  และ
สมองมาตรวจในตอนเช้าอีกที
 นั่งไปร้องไห้ไปเหมือนคนบ้า
แฟนผมก็นั่งหลับอยู่หน้าห้องเหมือนกัน

เช้าวันเสาร์
ที่ 16/9/49  อาการน้องเฟยนิ่ง  ๆ  ชีพจรเต้นไม่สม่ำเสมอ  เดี๋ยวแรงเดี๋ยวเบา
 คุณ
หมอเด็กด้านหัวใจอ่านรายงานของ  รพ  กรุงเทพคริสเตียน  บอกว่ายังพอมีหวัง
 ถ้าไวรัสไม่เข้าไปที่
หัวใจ   แต่หลังจากใช้เครื่องสแกนหัวใจมาตรวจ
 ก็พบว่ามีไวรัสในหัวใจจริง ๆ   และเป็นตัวที่ร้ายที่
สุด ซึ่ง
ไม่มียาฆ่าเชื้อโรคตัวนี้  
โอกาสรอดมีน้อยมาก

แฟนผมพอได้ยินว่าเป็นไวรัสที่ร้ายแรงที่สุด
 ถึงกับร้องไห้ทำอะไรไม่ถูก

จากนั้นคุณหมอด้านสมองเด็ก
 ก็ได้มาตรวจดูด้วยเครื่องอะไรก็ไม่รู้  เพราะตอนนั้นสมองผมเองก็
เริ่ม
ไม่รับรู้แล้วเหมือนกัน      คุณหมอสมองเด็กออกมารายงานว่า  
ที่สมองตรวจพบเชื้อไวรัส  เช่นกันที่
ก้านสมอง
 ซึ่งเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของสมอง   และเริ่มตรวจพบเชื้อในปอด    ทั้ง ๆ
ที่เมื่อวานยัง
ตรวจไม่พบเลย
 ทำไมวันนี้จึงเจอละ

คุณหมอบอกว่าความหวังสุดท้าย ของเรายังมี  คือ
 ใช้เซรุ่มของคนอื่นที่มีภูมิคุ้มกันแข็งแรง
 มาฉีดให้
น้องเฟย
เป็นความหวังสุดท้าย  
เนื่องจากภูมิคุ้มกันร่างกายของน้องเฟย  ไม่ไหว  ต้องส่งกองทัพของคนอื่นมา
ช่วย
ถ้าช่วยได้ก็คงจะฆ่าไวรัสได้บ้าง   ทางผมจึงตกลงให้ใช้เซรุ่มตัวนี้
 ถึงแม้จะยังไม่การรับรอง
เซรุ่มตัวนี้อย่างเป็นเอกสารแต่ในเมืองนอกมีการใช้กัน
และได้ผลบ้างในบางเคสเท่านั้น

คุณหมอได้แจ้งอีกว่าราคาเข็มละ  60,000 B.
 ซึ่งทางเราก็ยินดี

ทางคุณหมอได้ขอเจาะไขกระดูกสันหลังเพื่อขอส่งไปตรวจหาเชื้อด้วย
 ซึ่งทางเราก็คิดหนักในตอนแรก
กลัวแกจะทนไม่ไหว    แต่ในที่สุดทางเราก็ได้อนุญาต
 เพราะเราไม่มีที่พี่งแล้วนอกจากหมอ

หลังจากได้รับการฉีดเซรุ่ม  เข้าไป 2
ชั่วโมง   หัวใจของน้องเฟยก็หยุดเต้น ขึ้นมา  
คุณหมอจึงรีบ
เข้ามาปั๊มหัวใจซึ่งก็ใช้เวลาในการปั๊ม  1.20 ชั่วโมง  คุณหมอทั้ง
3 คนออกมาแจ้งว่าน้องเฟย ไม่ไหว
แล้ว  ผมกับแฟน  อากง  อาม่า  มีแต่น้ำตา
 พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว   พอคุณหมอเห็นสภาพผม
ในตอนนั้น
ท่านก็เดินกลับเข้าห้อง ICU อีกครั้งช่วยกันปั๊มหัวใจอีกร่วม 30 นาที  ด้วยกัน
แต่ผลสุดท้าน
น้องเฟยก็จากพวกเราไป แล้ว


ผมเสียใจมาก  โทษตัวเองว่า
 เราประมาทอะไรไปรึเปล่า   ทำไมเราไม่ส่งเขาไปรพ
บำรุง
ราษฏร์แต่แรก
เราเห็นว่าประวัติการรักษาทั้งหมดอยู่ที่  รพ
กรุงเทพคริสเตีย   เขาเกิดที่นี่
 ประวัติการรักษาก็อยู่ที่นี่
แต่ที่นี่กลับไม่สนใจลูกผมเลย   คุณหมอวรรณี  
ก็ได้แต่ส่งเสียงตามสายเท่านั้น
 ทั้งที่เราก็หาเขาตลอด
ทำไมเขาถึงปล่อยให้ลูกเรานอนรออยู่เฉย ๆ ตั้ง 3-4
ชั่วโมง  จนกระทั่งหมอเวรมาตรวจในตอน 4
ทุ่ม    พบว่าเป็นเคสอาการหนัก  
คุณหมอวรรณีก็ไม่ได้แวะมาช่วยดูเลยแม้แต่น้อย    ไม่ได้พูดกับเรา
เลย แม้สักคำ  
มีแต่หมอเวรหนุ่มที่มีความตั้งใจมาก  แต่ยังขาดประสบการณ์  
มาดูแลน้องเฟยคน
เดียว

นับจากนี้ผมจะไม่ยอมให้ลูกผมนอนรอโดยหาคำตอบไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
    เปลี่ยนหมอ  หรือ เปลี่ยน
โรงพยาบาลเถอะครับ  ไม่ต้องเกรงใจหมอ  หรือ
กลัวไม่ได้ประวัติการรักษา  
เพราะเขาอาจไม่
รอดรอให้เรารักษา
เหมือนผม

เฟย    ป๊ากับม๊า
 รักเฟยมาก  และ  เสียใจมาก ๆ   ขอให้เฟยเกิดมาเป็นลูกป๊าอีกนะ  
 คราว
นี้ป๊ากับม๊า  จะดูแลเฟยใหม่  จะไม่ให้ไปโรงเรียนถ้ามีไข้    และ
จะไม่ฝืนถ้าลูกร้องไม่ไหวอีกต่อไป


สิ่งที่ผมเขียนมานี้เป็นความจริงทั้งหมด
 และขอให้ข้อมูลนี้เป็นประโยชน์แก่  พ่อ แม่ ผู้ปกครอง ทุกคนใน
การดูแลลูก
หลานของท่าน    โรค  Enterovirus 71 นี้ไม่จำเป็นต้องมีอาการแผลที่มือ  ปาก
เท้า
แต่ถ้ามันเข้าไปถึงหัวใจ หรือก้านสมอง  โอกาสรอดชีวิตน้อยมาก ๆ  ถ้ารอด
สมองก็จะไม่เหมือนเดิม


สาธารณสุข  หรือ แม้แต่โรงเรียน  ก็ตาม
 แจ้งแต่ผมการตรวจในห้องแล๊ป   แต่ไม่เคยเล่าอาการ
ล่วงหน้ามาให้ทราบ  ทั้ง ๆ
ที่ทางผมได้เล่าละเอียด   ดังนั้น  ผมจึงขอถือโอกาสนี้เล่าเรื่องราวต่าง
ๆ
ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนทราบ   เพื่อเอาไว้เป็นอุทาหรณ์สำหรับทุกคน    ชีวิตน้องเฟย  1
คน  ใน
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน  
จะมีค่าหากทุกคนช่วยกันเผยแพร่ข้อมูลข่าวสาร

ขอขอบคุณครับ

คุณพ่อ
 และ คุณ แม่  น้องเฟย

25/9/49

ไม่ต้องมีคำบรรยาย ใดใด ซักคำให้ลึกซึ้ง

จดหมายข่าวจากดังตฤณ

นี่คือจดหมายข่าวจากดังตฤณดอทคอม ฉบับวันพฤหัสบดีที่ ๒๘ กันยายน ๒๕๔๙



การเป็นมนุษย์ทำให้เรามีโอกาสลิ้มรสหลากหลาย
รสที่ทำให้เกิดความติดใจอันเป็นสากล
เห็นจะไม่พ้นรสแห่งรักและรสแห่งกามารมณ์



เมื่อนึกเปรียบเทียบกับรสที่สัมผัสได้ด้วยลิ้น
แรกรักอันหวานชื่นมักถูกเปรียบเทียบ
กับไอศกรีมรสสตรอเบอรี่
เพราะลิ้มแล้วชวนให้นึกถึงฝันหวาน
ชวนปรารถนาเพียงสัมผัสละมุนในจินตนาการ

ส่วนอันเร้าใจในลำดับถัดมา
ที่เริ่มมีความสนิทชิดเชื้อ
มีสิทธิ์จับมือไม้
ถึงเนื้อถึงตัวกันได้ในระดับโอบกอด
คงเปรียบกับรสช็อกโกแลตเข้มข้น
ที่กินหมดแล้วอารมณ์ยังไม่จบ



อะไรที่เลยไปกว่านั้น
คงเทียบได้กับต้มยำรสจัด
รสชาติถึงใจ



ธรรมชาติของการอยู่ร่วมกันระหว่างหญิงชาย
ไม่ได้มีแต่รสอร่อย
แต่ยังมีรสขมเหมือนบอระเพ็ดรออยู่
ณ
เวลาใดเวลาหนึ่ง
อาจจะมาในรูปของการทะเลาะเบาะแว้ง
หรืออาจจะมาในรูปของความรู้สึกหมดรัก
หรือความรู้สึกขมขื่นที่ต้องจำใจจากกัน



จริงๆแล้วบอระเพ็ดช่วยเจริญอาหาร
เพราะความขมของมันนั่นเอง
ช่วยทำให้รู้สึกอยากอาหาร
ฉะนั้นสำหรับคนส่วนใหญ่
ถ้าไม่เจอบอระเพ็ดกบปากขนาดเข็ดเขี้ยว
ก็คงไม่ทำให้หลาบจำ
หลังความขมจางไปจากลิ้น
ก็ถึงรอบใหม่ของการแสวงหารสหวานอีก

แต่ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่ง
ได้ทางเลือกใหม่
คือได้ยินเรื่องรสของนิพพาน
อันว่ากันว่าเป็นรสแห่งอมฤต
เมื่อได้ลิ้มเพียงครั้งเดียว
ก็จะเป็นอมตะอยู่กับรสอมฤตไปชั่วกาลนาน

เมื่อทำความเข้าใจ
ว่านิพพานคือสุญญตา
เป็นความว่างจากผัสสะเร่าร้อนแห่งกามคุณ
หลายคนมักนึกเปรียบเทียบ
ว่านิพพานเป็นแค่แกงจืดชั้นดี



แท้จริงไม่ใช่เช่นนั้น
รสของนิพพานเปรียบเสมือนท้องฟ้า
อันเป็นเครื่องหมายแห่งอิสรภาพไพศาล
คุณไม่อาจสัมผัสด้วยลิ้นหรือประสาทหยาบใดๆ
นิพพานเป็นรสอันเหนือรส
ที่พลิกประสบการณ์ทั้งหมดของพวกเรา



จินตนาการของมนุษย์แคบจำกัดนัก
เหมือนเมื่อนึกถึงรสชาติ
ใจคุณจะถูกเหนี่ยวนำให้คิดถึงแต่ลิ้นสัมผัสรส
ต่อเมื่อจิตหลุดพ้นจากกรงแห่งประสาทหยาบไปได้
คุณจะพบกับอะไรอีกอย่างหนึ่งที่นึกไม่ถึง
และรู้ว่าลิ้นไม่เคยทำให้คุณรู้จักอะไร
มากไปกว่ารสแห่งอุปาทาน
อันเลอะเลือนและเหือดหายได้อย่างรวดเร็ว
จิตเท่านั้นที่อาจเข้าไปรู้เห็นความจริงอันเป็นอมตะ

พระพุทธเจ้าตรัสว่ากามเหมือนฝัน
สิ่งปรุงประกอบทั้งหลายถูกบีบคั้นให้แตกสลายเสมอ
อะไรที่ต้องเลอะเลือนไปย่อมกล่าวได้ว่าเป็นเท็จ
อะไรที่ตั้งมั่นถาวรเท่านั้นที่กล่าวได้ว่าเป็นจริง

ทุกรสที่คุณลิ้มมา
ไม่ว่าจะหวานหรือขม
ไม่ว่าจะเผ็ดหรือจืด
ต่างก็คือรสแห่งความเป็นเท็จ
รสที่จะกล่อมสมองคุณให้หลงติดอยู่กับอุปาทาน
ส่วนรสแห่งนิพพานคือรสแห่งความจริง
เป็นรสเปิดฟ้าที่คุณไม่เคยรู้จักมาก่อน
เมื่อลิ้มแล้ว
คุณจะไม่กล่าวว่ามีรสใดเยี่ยมกว่านั้นอีก

---

---

หากต้องการอ่านจดหมายข่าวย้อนหลัง
ขอให้ไปที่เว็บบอร์ด ดังตฤณวิสัชนา
เมื่อตอบคำถามเดิมหมดแล้วจะรับคำถามใหม่ในวันพฤหัสบดี
และขออนุญาตไม่รับข้อความส่วนตัวทางอื่น
เพื่อการสื่อสารสองทางที่เป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพครับ

สวัสดีครับ
พบกันใหม่พฤหัสบดีหน้า
ดังตฤณ

นี่คือจดหมายข่าวจากดังตฤณดอทคอม
ฉบับวันพฤหัสบดีที่ ๒๑ กันยายน
๒๕๔๙

รสชาติของทุกข์นั้นเหมือนกัน
แต่รูปแบบของทุกข์มีได้หลากหลาย
ไม่ว่าจะเป็นทุกข์เรื่องบ้าน
ทุกข์เรื่องงาน
ทุกข์เรื่องเงิน ทุกข์เรื่องแฟน
ทุกข์เรื่องสุขภาพ
เหล่ามนุษย์ที่มีอายุแล้วระดับหนึ่ง
ย่อมผ่านพบมาด้วยกันทุกคน
อาจหนักบ้าง
อาจน้อยบ้าง


(รูปจาก
sweetbabygurl08.tripod.com)

เหตุให้เกิดทุกข์แต่ละแบบก็ช่างพิสดาร
เหตุแห่งทุกข์จากชาติก่อนก็มี
เหตุแห่งทุกข์จากชาตินี้ก็มาก

ถ้าคุณจำได้ว่าชาติก่อนเคยฆ่าคนไว้มาก
เห็นนิมิตคนตายเพราะน้ำมือคุณ
คุณอาจรู้สึกเป็นทุกข์น้อยลง
ไม่ว่าชาตินี้เดี๋ยวนี้
คุณกำลังเป็นทุกข์จากสุขภาพอ่อนแอสักเพียงใด


(รูปจาก
underthesamesun.org)

แต่เพราะไม่รู้ไม่เห็น
หากคุณเจ็บออดๆแอดๆมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก
คุณคงได้แต่ก่นโทษ
พ่อแม่
หรืออีกทีก็โทษฟ้าดิน
ด้วยความน้อยใจชะตากรรม

หากทั้งชีวิตคุณทุกข์หนัก
คุณจะไม่มีแก่ใจแหงนหน้าตั้งคำถามบางข้อ
เช่น
ทำไมฟ้าจึงฟ้า...


(รูปจาก
why-is-the-sky-blue.tv)

แต่จะหมั่นก้มหน้าถามตัวเองซ้ำๆ
เช่น
ทำไมถึงต้องเป็นคุณ


(รูปจาก
carolynsandstrom.com)

ความจริงก็คือ
ต่อให้มนุษย์ทุกคนระลึกชาติได้
ก็ใช่ว่ามนุษย์ทุกคนจะยอมรับ
ว่าเหตุแห่งทุกข์มาจากการกระทำของตนเอง
ในเมื่อการกระทำที่เห็นอยู่ในชาตินี้แท้ๆ
ยังลืม
ยังนึกไม่ออก
หรือยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ด้วยซ้ำ
สนแต่ว่าใครกระทำกับตนไว้อย่างไร
แต่ไม่สนว่าตนกระทำกับใครไว้แค่ไหน

ความไม่รู้ทำให้เรางงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
ความใส่ใจแต่เรื่องของตัวเอง
ทำให้เราหลงลืมว่าทำอะไรกับใครไว้บ้าง



สถานที่บางแห่งในโลกนี้
เตือนให้เรารู้สึกถึงการเดินทางไกล
อันเต็มไปด้วยความร้อนอบอ้าว
และความเวิ้งว้างน่าเหน็ดหน่าย
เห็นแล้วอดนึกฉงนไม่ได้
ว่าจะเดินทางไปไหน
จะเดินทางไปทำไม
และจะเดินทางไปกับใครดี

พระพุทธเจ้าตรัสเปรียบเทียบว่า
วังวนกรรมและวงเวียนแห่งการเกิดตาย
เหมือนการเดินทางไกล
เหมือนการนอนไม่หลับ
แถมหนักยิ่งกว่านั้นมาก
เพราะสังสารวัฏหรือการเวียนว่ายตายเกิดนี้
หาต้นปลายมิได้
คุณต้องหาทางหยุด
ณ จุดที่กำลังรู้ตัว
กำลังระลึกได้ อันเรียกกันว่า "ปัจจุบัน"
นี้

พวกเราต่างชุ่มไปด้วยบาป
อาบทุกข์ต่างน้ำกันแทบทุกชาติ
แต่ก็ไม่รู้ตัว
ไม่รู้เหตุผล
และสำคัญคือไม่รู้ว่าจะหยุดได้อย่างไร

พระพุทธเจ้ารู้
และท่านก็ตรัสสรุป
ว่าทางเดียวที่จะรู้ตามท่าน
ตลอดจนหยุดตามท่าน
คือการมองเข้าข้างใน
และการหยั่งรู้สรรพสิ่งออกมาจากภายใน
คือสัญลักษณ์สำคัญของพุทธแท้
พุทธแท้จะรู้ว่าการพยายามมองออกข้างนอก
เป็นวิธีที่ไม่ทำให้รู้จักประโยชน์สูงสุด
อันพึงมีพึงได้จากความเป็นมนุษย์


(รูปจาก
buddhanet.net)

หากเป็นผู้พร้อมจะรู้ตามจริง
สมองปลอดโปร่ง
คลื่นความคิดสงบเงียบ
ก็เริ่มดูความไม่เที่ยงของลมหายใจ
ดูความไม่เที่ยงของสุขทุกข์
ดูความไม่ใช่ตัวตนของกายและจิตได้ไม่ยาก

แต่หากยังรกด้วยกิเลสและคลื่นลมในหัว
ก็ต้องถากถาง
และกางกำแพงกั้นให้สงัดจากคลื่นลมก่อน
อาจจะตั้งต้นจากการยอมรับตามจริง
ว่าเราทำอะไรไม่ดีไว้บ้าง
ก็เลิกทำเสีย
เรายังทำดีอะไรน้อยไปบ้าง
ก็ทำให้มากขึ้น

การทำความเข้าใจกรรมวิบากให้ลึกซึ้ง
เป็นทางหนึ่งที่จะถากถางกิเลส
เพื่อให้ใจคอสบายขึ้น
เพื่อให้ชีวิตสว่างไสวกว่าเดิม
นอกจากนั้นยังทำให้มีกำลังใจ
ในอันที่จะก่อกำแพงกั้นคลื่นลมจากทิศต่างๆ
เพื่อไม่ให้จิตซวนเซง่าย
เพื่อไม่ให้จิตหลงตามเครื่องเร้าภายนอกมากเกินไป